Rezerwat Wykus

Rezerwat Wykus

Rezerwat Wykus

 

Rezerwat Wykus został utworzony 11 października 1978 roku Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego. 

Jego ogólna powierzchnia wynosi 53,01 ha, z czego powierzchnia leśna – 52,7 ha, natomiast nieleśna – 0,31 ha.

Rezerwat należy do nadleśnictwa Suchedniów, leśnictwa Bronkowice, gminy Bodzentyn i Wąchock.

Rezerwat ma za zadanie chronić gównie dolinę rzeczki Lubianki z jej lewobrzeżnym, bezimiennym dopływem oraz położone na stokach wzniesienia Wykus (326 m n.p.m.) lasy.

Średni wiek górnej warstwy drzew waha się w granicach 70 – 100 lat, a zdarzają się także egzemplarze dochodzące do 140 lat.

Największym stopniem naturalności cechują się drzewostany jodłowe i olchowe.

Obszar rezerwatu porasta m.in.: buczyna karpacka, grąd, wyżynny bór jodłowy, środkowopolski bór mieszany z jodłą.

Natomiast w podszyciu i runie leśnym znajdziemy m.in.: : przylaszczkę, żywiec cebulkowy, dąbrówkę rozłogową, widłaka wroniec, możylinek trójnerwowy.

Teren rezerwatu Wykus jest poprzecinany licznymi szlakami turystycznymi:

  • Zielony szlak pieszy Skarżysko – Wykus (Mostek) – ok. 20 km.,
  • Fragment niebieskiego szlaku pieszego im. E. Wołoszyna Wąchock – Bodzentyn – ok. 7 km.,
  • Czarny szlak pieszy biegnący z polany Wykus do Starachowic – ok. 9 km.,
  • Czerwony szlak rowerowy biegnący od Mostek, przez Wąchock do Bronkowic.

Rezerwat Wykus to jednak głównie miejsca historyczne.

Ogromne połacie lasów często dawały schronienie patriotom walczącym o niepodległość naszego kraju.

To właśnie tutaj urządzali swoje kryjówki powstańcy styczniowi, a także partyzanci II wojny światowej.

Na tych obszarach przebywał mjr Jan Piwnik „Ponury”, dowódca zgrupowań partyzanckich Armii Krajowej.

Jego grupa stacjonowała ponadto na Kamieniu Michniowskim.

W miejscu obozu postawiono w 1952 roku pomnik w formie kapliczki, na której umieszono nazwiska i pseudonimy poległych partyzantów.

Z kolei w samym lesie można się natknąć na wiele partyzanckich mogił.

Nieopodal rezerwatu znajduję się „Obóz Langiewicza” – polana leśna, na której mieścił się obóz powstańców z 1863 r.

Znajdziemy tu m.in. pomnikową sosnę z przymocowaną tabliczką: „Obóz jenerała Mariana Langiewicza 1863”.

W pobliżu znajduje się także „źródło Langiewicza”.