Developed by JoomVision.com

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

Piekoszów

tab_piekoszowPiekoszów, dawniej Piankoszów, Piakoszów, Piękoszów, odległy o 1 1/2 mili od Kielc była siedzibą rodu Odrowążów. Kościół parafialny w tej wsi, pod wezwaniem św. Jakuba Apostoła w 1366 roku miał postawić Piotr Orowąż, wojewoda ruski, zabity na wołoszczyźnie w 1450 roku. Pewniej powiemy, że Piotr mógł ukończyć lub uposażyć zaczęte w 1366 roku dzieło. Pozostała po nim wdowa, Katarzyna, za zgodą syna swego Jana, wojewody ruskiego, uposażyła wzniesiony kościół w Piekoszowie karczmą i rolą, ogrodem i łąką, oraz nadała sadzawkę we wsi Szczukowice. Jeszcze w roku 1540 Piankoszów wraz z Rykoszynem, Brynicą, Oblęgorkiem, słowem cały obszar parafii piekoszowskiej, z wyjątkiem starościńskich Gałęzic, znajdujemy w posiadaniu Hieronima Odrowąża, zapewne wnuka fundatora. Kiedy Piekoszów z rąk Odrowążów przeszedł do Tarłów trudno z braku dowodów wyjaśnić. Stać się to mogło najprędzej około 1553 r., za czasów Gabriela Tarły, marszałka królowej Katarzyny, kasztelana radomskiego, który otrzymawszy starostwo Chęcińskie, prawdopodobnie osiadł w tych stronach.

Zapewne też na mocy prawa prezenty służącej dziedzicom, około roku 1694 otrzymał probostwo piekoszowskie ks. Jan Tarło, kanonik krakowski, od 1717 roku biskup kijowski, następnie poznański. Po czterystu latach władania dobrami Chełmce, do których należał i Piekoszów, ostatnim, który wypuścił je z rąk był Adam Tarło. W roku 1839 nabywa Piekoszów Wielogórski z Krasny. Po paru latach nabywca przyciśnięty potrzebą, w licytacji sprzedaje majątek ten niejakiemu Smolińskiemu, kupcowi z Kielc, ten zaś odstępuje go Mateuszowi Dobieckiemu. Piękne lasy, utzymywane przez Tarłów, znęciły handlarzy, i oto dla wyrębu kupuje dobra piekoszowskie Żyd Baumritler, następnie posiada je Reismann. Od niego drogą kupna nabył wspomniane wioski Konarski, który je parceluje.

Jak Odrowążom zawdzięcza Piekoszów pierwszy kościół, tak znów Tarłowie mieli być założycielami tutejszego zamku. Zwaliska tego okazałego gmachu widać w dolinie, na t.zw. Podzamczu, o początkach jego krążą rozmaite podania. Dziś okropna to ruina. Opodal zamku, we wsi samej, na sztucznie podsypanym wzgórku, stał dawny kościół murowany św. Ja kuba z wieżą frontalną, krytą gontami. Szczupłe rozmiary jego, zapisane w papierach kościelnych, wynosiły długości 42, a szerokości 12 łokci. Pierwotnie nie miał wieży, którą dopiero w 1601 r. dobudować kazał swoim kosztem Mikołaj Świrski, kantor gnieźnieński, sufragan i proboszcz chełmiecki, biskup cytreński. Starożytny ten kościółek dawno chylić się musiał do upadku, skoro już w r. 1807 rozpoczęto obok niego, po prawej stronie, stawiać nową świątynię, według planów naprzód budowniczego Zabierznowskiego, później zaś Marconiego.

Roboty około wznoszenia murów przerwały w roku 1810 ówczesne zamieszki krajowe, zostały ukończone nie bez pomyślnych starań i zabiegów zacnego proboszcza, ks. Bernarda Idziego Bzinkowskiego, regenta seminarium i prałata kolegiaty kieleckiej. Dopiero około roku 1870 następca jego na probostwie krakowskim, kanonik Sylwester Grzybowisk, rozpoczął dalsze roboty, ukończone w r. 1879 tak, iż d. 2 czerwca 1884 ks. Antoni Sotkiewicz, biskup sandomierski, mógł dokonać konsekracji. Jest to świątynia w stylu odrodzenia, o dwóch wysmukłych wieżach. W wielkim ołtarzu renesansowym (rzeźbił go w drewnie Turbas, artysta z Bolesławca, kosztem 5000 rb.), za lekkim w stosunku do wysokości, znajduje się obraz Matki Bożej, od lat paruset cudami słynący. Według ks. Wacława, kapucyna, wizerunek ten ojciec Tomasz z klasztoru Paulinów częstochowskich darował ks. Franciszkowi Szczepańskiemu, proboszczowi piekoszowskiemu, a ten widział go w izbie zawieszonym.

 

Opracowano na podstawie:

  • ks. J. Wiśniewski, Dekanat Konecki, 1913 r.
  • M. Rawita Witanowsk, Dawny powiat chęciński, 1903 r.

 

Google Map

Prawa autorskie

Logo serwisuWszelkie prawa do zamieszczanych w serwisie zdjęć i tekstów należą do ich autorów. Wykorzystanie do celów druku i kopiowanie na inne strony internetowe zdjęć i tekstów zamieszczonych w serwisie możliwe jest jedynie po otrzymaniu pisemnej zgody autora.

Kontakt z serwisem

Chcesz skontaktować się z autorem tekstu, masz swoją ciekawą propozycję, która może wzbogacić serwis swietokrzyskie.org.pl lub zauważyłeś gdzieś błąd w tekście? Daj nam o tym znać. Na Wasze maile postaramy się odpowiedzieć jak to tylko będzie możliwe, jednak w terminie nie dłuższym niż 24 godziny.

kontakt@swietokrzyskie.org.pl