Developed by JoomVision.com

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów swietokrzyskie.org.pl - serwis dla turystów

Wiślica

tab_wislicaWiślica to niewielka miejscowość położona w południowej części województwa świętokrzyskiego, nad rzeka Nidą, ok. 12 km na południe od Buska-Zdroju. Jest to ważny punkt na turystycznej mapie tzw. Ponidzia. Swój początek ma tutaj niebieski szlak turystyczny prowadzący do Pińczowa oraz zielony szlak turystyczny prowadzący do Grochowisk. Według legendy panońskiej, czyli Żywota św. Metodego, nazwa pochodzi od imienia założyciela – księcia Wiślimira. Podanie mówi, że ok. roku 880 pogański książę Wiślan, który "siedząc w Wiślech urągał chrześcijanom i szkody im wyrządzał, najeżdżając ziemie państwa wielkomorawskiego” przyjął przymusowy chrzest w tzw. „obrządku słowiańskim”. Faktem jest, że wykopaliska potwierdzają istnienie w tym miejscu osady już w IX wieku, tak więc Wiślica jest niewątpliwie jednym z najstarszych ośrodków plemiennych na ziemiach polskich.

W X wieku była tu niewielka osada, która na przełomie X i XI wieku trafiła pod panowanie plemienia Polan. Osada szybko rozwinęła się w obronny gród. W tym samym czasie na pobliskiej wyspie zwanej Regia powstał drugi warowny gród, którego zadaniem było strzec przeprawy przez Nidę. Wiślica w XI wieku składała się więc z dwóch grodów, z których jeden miał typowo militarny charakter. Pomiędzy nimi rozwijała się osada handlowa (przebiegał tędy szlak handlowy prowadzący z Pragi i Krakowa na Ruś Kijowską). Rok 1135 przyniósł wielkie zniszczenie miasta przez Rusinów i Połowców. W efekcie, przy podziale państwa po śmierci Bolesława Krzywoustego, w 1138 roku Wiślica nie odegrała znaczącej roli i znalazła się w dzielnicy, której ośrodkiem został Sandomierz. Gdy miasto odbudowano nastąpił najazd Tatarów. W drugiej połowie XII wieku swoja siedzibę miał tu książę Kazimierz II Sprawiedliwy – na początku XIII wieku gród stanowił liczące się centrum kościelno - administracyjne. W 1217 roku, za rządów księcia Leszka Białego potwierdzona została kasztelania wiślicka. Okres wzmożonego rozwoju i wzrostu prestiżu Wiślicy trwał do połowy XIII wieku. W 1241 miasto zostało doszczętnie zniszczone podczas najazdu Mongołów, w efekcie czego siedzibę władz przeniesiono do pobliskiego Nowego Korczyna.

Strategiczne znaczenie Wiślicy wzrosło ponownie dopiero na przełomie XIII i XIV wieku w czasie walk o zjednoczenie kraju. Wiślica była pierwszym grodem, który poparł Władysława Łokietka. W jego władani gród znalazł się w 1291 roku. W 1292 książę został wygnany przez Wacława II. W 1304 Łokietek na czele węgierskich posiłków odzyskał Wiślicę oraz całą ziemię sandomierską. Zwoływane były tu liczne zjazdy rycerskie, między innymi w 1347 roku, zakończony ogłoszeniem statutów wiślickich, czyli zbioru praw, głównie sądowych, dla Małopolski. W ciągu XIV wieku Wiślica wyrosła na jeden z głównych obok Sandomierza i Radomia ośrodków sądowniczych województwa. Najprawdopodobniej staraniem Władysława Łokietka osada otrzymała prawa miejskie. Dokument lokacyjny nie zachował się, toteż nie wiadomo dokładnie w którym roku nadano Wiślicy prawa miejskie. Przypuszczać można, że nastąpiło to nie później niż nadanie praw dla Krakowa czy Sandomierza, zakłada się więc, że nastąpiło to około połowy XIII stulecia. Ostateczne rozplanowanie miasta nastąpiło za panowania króla Kazimierza III Wielkiego. Powstał niewielki zamek i mur obronny z trzema bramami: Buską, Krakowską i Zamkową. Wytyczono rynek zbliżony w planie do kwadratu z ulicami wybiegającymi z naroży. Za cmentarzem kolegiackim od wschodu powstał plac Solny, a w południowej części miasta, przy dawnej bramie Krakowskiej, wybudowano przytułek miejski z kościołem św. Ducha. Przy drodze do Buska wokół kościoła pod wezwaniem św. Wawrzyńca rozwinęło się przedmieście Gorysławice, a na południowym skraju miasta wiejskie przedmieście Kuchary. Kazimierz Wielki ufundował także trzecią i zachowaną do dzisiaj kolegiatę wiślicką. Z XV-wieczną Wiślicą związany jest Jan Długosz, kustosz miejscowej kolegiaty, który ufundował tzw. Domu Długosza i dzwonnicę. W roku 1528 rozpoczęto budowę wodociągów miejskich, dzięki czemu powstały browary i gorzelnie.

W XVII wieku potop szwedzki i liczne plagi zrujnowały i wyludniły Wiślicę. W 1766 rozebrano zamek, w 1820 kościoły św. Marcina i św. Ducha, a pod koniec XIX w. dawne mury miejskie. Po powstaniu styczniowym, w 1869 Wiślica utraciła prawa miejskie. W czasie I wojny światowej osada znalazła się na linii frontu. Austriacka artyleria zbombardowała Wiślicę, poważnie uszkadzając m.in. kolegiatę. Została ona odbudowana w latach 20-tych XX wieku. Przed II wojną światową mieszkało tu ponad 2 tysiące mieszkańców – większość wyznania mojżeszowego. W czasie wojny istniało tu getto i obóz pracy przymusowej.

Opracowano na podstawie:

 

Google Map

Prawa autorskie

Logo serwisuWszelkie prawa do zamieszczanych w serwisie zdjęć i tekstów należą do ich autorów. Wykorzystanie do celów druku i kopiowanie na inne strony internetowe zdjęć i tekstów zamieszczonych w serwisie możliwe jest jedynie po otrzymaniu pisemnej zgody autora.

Kontakt z serwisem

Chcesz skontaktować się z autorem tekstu, masz swoją ciekawą propozycję, która może wzbogacić serwis swietokrzyskie.org.pl lub zauważyłeś gdzieś błąd w tekście? Daj nam o tym znać. Na Wasze maile postaramy się odpowiedzieć jak to tylko będzie możliwe, jednak w terminie nie dłuższym niż 24 godziny.

kontakt@swietokrzyskie.org.pl